Marianne Faithfull

 Marianne had vertrouwen
in tranen die vergleden
en zong zo van die liedjes
die je vanbinnen huiveren deden

Over vervlogen vrouwendromen
en helden die we graag vergeten
Maar om tot die parels te komen
heeft ze zelf vaak erg diep gezeten.

Een engel tussen rollende stenen
die finaal haar eigen stem vond
Nu is ze richting Parijs verdwenen
en rijdt er in haar sportwagen rond.

Wagon weg

 Plots blijk ik de laatste wagon
van een eens onuitputtelijke trein
waarvan ik zo naïef had gedacht
altijd een onderdeel te zullen zijn.
Maar onderweg verloor ik echter
wagon na wagon steeds meer terrein
nu is de tijd van afhaken gekomen
en voelt het juist dat ik verdwijn.

Jij bent de zon

 
Jij bent de zon en ik ben de maan
en als een gek ijl ik achter jou aan

Soms zink ik weg
dan scheidt de wereld ons twee
en hoewel jij elders blijft schijnen
draag ik dan duisternis mee

en de ochtend komt te gauw
want dan moet ik door zonder jou

Jij bent zo ver
en de afstand doet pijn
toch ik zal altijd verlangen
jouw spiegel te zijn

maar de ochtend komt te gauw
want dan moet ik door zonder jou

Toch gebeurt het af en toe
dat we als geliefden zijn te zien
dan schuil je ogenschijnlijk moe
onder mij een tel of tien

En wat houd ik jou dan vast
Slechts heel even en het is voorbij
Slechts heel even behoor je mij
waarna je me kust en weer verlaat

Jij bent de zon en ik ben de maan
en bitter glij ik weer bij jou vandaan

Tenzij je 't kan breken

Ze brak zijn hart in twee 

liet hem een helft
en nam de andere

met zich mee.

Met een half hart
en diep gemis
zocht hij verward
naar betekenis.

Hij bleef hopen

en zij voorgoed weg.

Hij bleef lopen
levenslang onderweg.

Toen het halve hart
ophield met slaan
volgde de andere helft
daar niet ver vandaan.

Zij had altijd geweten
en dat was waarheid gebleken
een hart blijft zelden trouw
tenzij je 't kan breken.

In tegenstrijd

 Oude liedjes
uit een vervlogen tijd
over madeliefjes, vergeet-me-nietjes
en kinderlijke onbevangenheid.

Of vergeten flauwe mopjes
vaak verborgen aangebrand
De mens klein maar in zijn nopjes
en de toekomst aan zijn kant.

De eenvoud van zo'n leven
dat aan kleine gelukjes was gewijd
zit in die mopjes en liedjes
nog verweven
maar is met alles van vandaag
in tegenstrijd.

Vrij om weg te gaan

 Eigenlijk 
maar hou het stil
is er niemand
die echt wat van jou wil.

Ze doen wel eens alsof
want ja, het oogt behoorlijk grof
rechtuit te laten blijken
dat met jou te kennen
geen eer valt op te strijken.

Je bent een tikje vreemd
past helemaal nergens bij
Zo'n oude man, wat ontheemd
uit een tijd reeds lang voorbij

En tja, van goede wil
maar daar heeft niemand echt wat aan
Aanvaard dus en wees nu stil
en voel je vooral vrij om weg te gaan.

Mantel der liefde

De mantel der liefde

verwarmt en verhult

bezit binnenzakken
vol geduld en past 

velen in het begin.

Maar als hij

met de jaren 
rafelt en gaten

gaat vergaren
vult de binnenzak
zich bij velen 

met ongeduld en bezwaren
Dan komt de mot erin.

Als de mantel
niet meer past

omdat de liefde

is aangetast
heeft hem blijven dragen
geen enkele zin.

Een laagje vernis

 Als ik me niet vergis
waren het een laagje vernis
wat glans en wat pluimen
die het schuimen van razernij
en de kleine stap naar barbarij
moesten zien te voorkomen.

Ware woorden en wetten
moesten beletten dat het beest
gehaat en bevreesd zich los
zou scheuren van de rede 
en in het zo moeizame bereikte
heden terug nodeloos bloed zou 
laten stromen.

Maar diep in ons staat gegrift
dat drift onze natuur blijft
en brute kracht zich in
de handen wrijft als we
achteloos menen iemand
de macht te mogen verlenen
die juist herademt bij
het verwelkomen
van oude demonen.

Wij houden netjes onze mond

Van machteloos
naar onverschillig
gewillig als een kudde
die naar de stal wordt gebracht.

Zo kauwen en herkauwen ze
wat hen wordt voorgezet
en willen zelfs niet weten
wat morgen op hen wacht

want ze hebben niets te kiezen
de wereld is hen te groot
als ze zich daarin zouden verliezen
raken ze zelf in ademnood

Het is dus beter niet te kijken
niet te willen weten wat er komt
Die tijd zal vanzelf wel verstrijken
Wij houden netjes onze mond.

Omnivoor

 Dagen koud en donker
zo trekt januari richting eind
in mijmering verzonken
Bijna niets nog afgelijnd

Het licht oogt moe en vaal
Rust op de vensterbank
Geen zin in een verhaal
Vage beelden zonder klank

De tijd tikt echter door
die wacht niet op de zon
De mist, die stille omnivoor
at de koude, donkere dagen
waarvan geen enkele echt begon.

Het leven doet wat

Het leven
doet wat met een mens
we ontdekken door
wie en wat we zijn omgeven
ongewild altijd 
een nieuwe ondergrens.

Opgevoed met waarden
het goede en het kwade
maar met het klimmen van de jaren
weet je amper nog bij wie te rade
en het is best schrikken 
als je merkt dat je je neerlegt
bij wat je dacht
nooit te zullen aanvaarden.

Je ziet het
en je weet het
begrijpt dat het nooit weg zal gaan.
Je had het anders gedroomd
maar vergeet het 
er blijkt geen beginnen aan.

De mens doet wat
met het leven 
van een mens.

Laten, liet, verlaten

 Je ging
en liet mij m'n liefde
die plots ondeelbaar was.
Je liet mij m'n hart
dat plichtsbewust bleef slaan
maar nimmer nog genas.
Je liet mij
wat je noemde vrij
en het latent verlangen
naar een onmogelijk wij.

Sneeuwman

We boetseren
uit hagelwitte sneeuw
een ronde, robuuste held.
Met gedroogde bloemenogen
frisgroen loof als haren
en een steentjesmond
die minzaam niets vertelt.

We boetseren hem
met winterse vrolijkheid
maar hij weet zich bedrogen
en verre van een held
want wij zijn weg
en hij voelt zich verlaten
als straks al die witte schoonheid
tragisch tot bruine drab versmelt.

Een hoekje

Als ik morgen zou gaan
gewoon het hoekje om
zou dat geruisloos zijn
zoals ik ook bij leven kon.

Vanuit de marge
naar vergetelheid
blijkt vaak slechts
een rimpeling in de tijd.
Bloeiende onverschilligheid.

Als ik morgen gewoon
het hoekje om zou gaan
zou er stil een deur sluiten
die nooit echt helemaal
durfde open staan.

Nachtzoen

Ze heeft een enkel bed.
Daar kunnen mijn zorgen niet bij.
Dat hoeft ook niet.
Ik beschik al mijn hele leven
over een twijfelaar
en dus voldoende ruimte 
aan mijn zij.
Ik leg onze hoofden
heel even wang aan wang
Morgen valt de sneeuw
dekbedden dik uit de lucht
laat een nieuwe stilte
zich uitdrukkelijk horen
en smelt de zon alle zorgen weg.
Dus slaap nu mijn kind
slaap vol vertrouwen lang.

Zonder kennis van zaken

 Ik strooi een handvol zaadjes
zonder kennis van zaken
snij een appel tot kwartjes
en wacht op vogels
die niet komen

zoals ik ooit zoete woordjes
strooide en liefhad
zonder kennis van zaken
en wachtte op wat
nooit komen zou.

Vriendinvreugde

Ze zegt dat we klaar zijn
voor wat voorheen niet kon
We houden onszelf klein
maar eigenlijk is dat dom.

Ze wenst ons de moed
het lef om op weg te gaan
om niet langer in onze
eigen schaduw
te blijven staan

Ze ziet haarzelf deels in mij
Ze weet hoeveel ik waard ben
Ze is al meer dan twintig jaar
de trouwste spiegel die ik ken.