Ik dien een schadeclaim in
tegen de afgelopen week
In mij groeide er een weerzin
maar niemand leek van streek.
Elke vezel in mijn oude lijf
klaagde een vreselijk onrecht aan
Dat stond voor mij echt buiten kijf
maar ik bleek veelal alleen te staan.
De windmolens bleven lustig draaien
De wijsheid hebben anderen in pacht
Ik hoop dat ze oogsten wat ze zaaien
Ik beteken nog minder dan ik dacht.
Hij wil altijd wel praten
gezellig buiten
met de gesloten deur
in de rug
en vluchtwegen te over.
Hij gelooft in beslissen
en dan de rangen sluiten
zijn pad is éénrichting
geen weg terug
inleving eerder pover.
Hij luistert en weerlegt
tot alles van betekenis
tevergeefs lijkt gezegd
en nodigt bij vertrek
alvast uit voor een nieuw gesprek
dat eender zo zal gaan.
Wat gesloten is, blijft gesloten.
Het is aan jou hoe lang je
ervoor wil blijven staan.
We gaven jou mee
met de wind en met zee
richting de verre horizon
omdat je niet blijven kon.
We lieten jou gaan
terwijl wij bleven staan
verloren en onderhuids verborgen
de angst voor morgen.
De wind is blijven waaien
De zee golft immer door
We blijven naar jou zwaaien
maar krijgen nooit meer gehoor.
Je zei eerst niet ja
Je zei ook niet nee.
Je zwijgen zei vooral
Bemoei je 'r niet mee
Je geeft nu aan dat krom
in dit geval helaas recht is
Een merkwaardige slotsom
zonder kans op vergiffenis.
Maar eens op het foute pad
heeft doorlopen toch geen zin
Zeg gewoon:
die misstap hebben we gehad
tijd nu voor een nieuw begin.
Ik doe alsof
je bent vergeten
hoewel dat eigenlijk
niet kan.
Want we hebben
altijd allebei geweten
Jij bent mijn vrouw
en ik jouw man.
Toch heeft de tijd
niet stil gezeten
en het leven had
met ons een ander plan
De ruwe kantjes
zijn nu afgesleten
maar ik denk nog
vaak aan jou
bij houden van.
Jij bent nog steeds mijn baken
Mijn kompas van al wat ertoe doet
Als ik mezelf dreig kwijt te raken
zoek ik via jou mijn weg naar goed.
De vragen die ik stel
beantwoord jij met jouw leven
Geen woorden dus maar wel
het voorbeeld dat je hebt gegeven.
Ik moet nog een hele tijd alleen
want niemand blijvend aan mijn zij
Maar ook al ging jij node ergens heen
je stem echoot dagelijks nog in mij.
Er is wat aan de hand
met het gezond verstand.
Het sputtert en het kraakt
als koppigheid zich van
een denken meester maakt.
Vandaag kwam geschiedenis
de klas binnen zonder kloppen
met brute laarzen en onverwacht
welkom geheten kernkoppen.
Een meisje met vuur in de ogen
roept de razernij van een
Marokkaanse jongen over zich af
als ze zich zonder enig mededogen
schaart achter de keuze Hiroshima
en Nagasaki te vereeuwigen
als bovengronds massagraf.
Het bloed van haar bloed
was vergoten door wreedheid
in een Indonesisch Jappenkamp
Elke stap richting begrip
is hier vers zaaigoed tot verdeeldheid
en een minzame jongen schiet
tussen al dat geweld in kramp.
Hij zwijgt waardig
en proeft als een van hun nazaten
het gif dat zij zoveel decennia later
in een meisje hebben achtergelaten.
Er hangt iets in de lucht
het knispert en het kraakt
Het heeft geen zin dat je vlucht
dit keer wordt iedereen geraakt
De vogels houden zich stil
De zon schijnt tegen beter weten in
Er is voelbaar iets op til
De stilte voor een nieuw begin.
Alles is extreem geladen
Het is nu wachten op wat komt
We hebben onderweg onszelf verraden
en dat verraad snoert ons weldra de mond.
Ondanks het klimmen van de jaren
ben ik nog steeds kinderlijk naïef.
Als ik ergens onrecht kan ontwaren
reageer ik bedroefd en impulsief.
Dan bonkt het in mijn bloed
en stormt het in hoofd
waarom zien anderen niet wat moet
is bij hen het echte vuur gedoofd?
En dan eindig ik meestal alleen
met tal van bruggen opgeblazen
Weet daarna amper nog waarheen
Ik neem mezelf al te vaak te grazen.
Vandaag zat ik
weer eens goed fout
Niets nieuws onder de zon
alles welbeschouwd
Ik verdedigde m'n ongelijk
deed het met hart en ziel
want aan woorden ben ik rijk
Het was de empathie die tegenviel
De man sprak vanuit zijn hart
Ik vooral om niet te verliezen
Het is moeilijk als je zo bent gestart
niet voor je eigen ego te blijven kiezen.
Maar tijd brengt raad
en raad eens wat het mij bracht:
dat toegeven veel minder schaadt
dan ik in het heetst had gedacht.
Het echte kritisch denken
neem veelal een flinke duik
Je ziet gedachten zwenken
gewillig richting fuik.
Het geraaskal van rechts
tiert welig in hun hoofd
Wat zwak is, is iets slechts
Wat waar is, wordt niet geloofd
Ze weten veel van horen zeggen
wit is wit en zwart blijft zwart
Je hoeft ze niets meer uit te leggen
Een nieuwe ijstijd lijkt gestart.
Moeder hield op met leven
en mijn gezin met te bestaan
Sindsdien zijn er buiten de kinderen
nog weinig redenen om door te gaan.
Als een ruimtevaarder
met navelstreng
tolt hij laveloos
door het vruchtwater
los van alle zwaartekracht.
Op ideale temperatuur gebracht
om zich zorgeloos te delen
tot een mens, tot de wens
van zij die geduldig
op zijn verschijnen wacht.
Hij luistert naar haar hartslag
naar het ritme van het leven
dat ongefilterd wordt doorgegeven
en hem kan maken of breken
in amper 40 luttele weken.
Vandaag voedde ze hem plots
met een golf van intens verdriet
en wat hij daarmee
aan moet weet hij nog niet
maar zoals alles wat er voor kwam
staat nu ook dit voor het leven
ergens in hem geschreven.
Je hoort het krassen
van machteloosheid
op haar arm,
de stemloze kreten
die ze slaakt.
Hoewel erg jong
haast nog nestwarm
lijkt het alsof ze
niet meer voorbij
zichzelf raakt.
Ze luistert naar haar vragen
en de zelf gestelde eisen
die de slaap overstemmen.
Ze wil zichzelf terug
aan de oppervlakte hijsen
of op zijn minst de onrust
kunnen temmen.
Ze roept met pillen
om aandacht en het onheil
over zich af.
Ze geeft uit woede
om haar falen
zichzelf de zwaarst
mogelijke straf.
Er zijn
zoveel geuren
die nog zeuren, vleugjes
vervlogen van een
bewogen kindertijd.
De geur van betterfood,
wasco's en frisgewassen
beddengoed dat altijd
verloor in de bedplasstrijd.
De geur van natte hond
kalichenhout losjes in
de mond en een brommer
die door een mistige,
winterochtend rijdt.
De geur waarin gevoel
zit vervat, houdt levenslang
vast wat je ogenschijnlijk vergat
en opent poorten doorheen
de tijd. Een melancholisch
parfum van geborgenheid.
Ondertussen ben ik oud genoeg
om weer jong te willen zijn.
Iets waar ik voorheen zelden om vroeg
want opgroeien kent ook zijn eigen pijn.
Maar als dat zou betekenen
jong zijn in de wereld van vandaag
dan hoeft u op mij niet te rekenen
Er is nu zoveel dat ik niet verdraag.
Ik mis de verveling en burgerlijkheid
de grenzen die mijn wereld klein hielden
De eenvoud van denken en de traagheid
die we onderweg zo grondig vernielden
Ik mis de mensen die mij omringden
en het geloof dat alles goed zou komen
het zoeken met het idee te zullen vinden
en hoe we daar toen vrolijk onwetend
onze tijd voor hebben genomen.
