woensdag 15 januari 2025

Laten, liet, verlaten

 Je ging
en liet mij m'n liefde
die plots ondeelbaar was.
Je liet mij m'n hart
dat plichtsbewust bleef slaan
maar nimmer nog genas.
Je liet mij
wat je noemde vrij
en het latent verlangen
naar een onmogelijk wij.



op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)

In een schriftje

  In een schriftje met blauwe lijntjes en een dwarse rode schreef ze luttele woordjes die haar heel fijntjes meer inzicht boden in het verdr...

  • Was ik een rivier
      Was ik een rivier dan hoefde ik maar te stromen van diep in de bergen tot aan de volle zee Maar nee, ik ben dier Vol twijfels en vrij van ...
  • Erven
      Natuurlijk zullen jullie wel veel erven veel van wat ik bij leven heb gegeven en wat niet samen met mij zal sterven maar in jullie zal ver...
  • Tragische komedie
      Ze zitten er verloren en helemaal niet op hun plaats Hun ouders willen dat niet horen Ook al presteren ze ondermaats Ze moeten in zichzelf...