Als ik morgen zou gaan
gewoon het hoekje om
zou dat geruisloos zijn
zoals ik ook bij leven kon.
Vanuit de marge
naar vergetelheid
blijkt vaak slechts
een rimpeling in de tijd.
Bloeiende onverschilligheid.
Als ik morgen gewoon
het hoekje om zou gaan
zou er stil een deur sluiten
die nooit echt helemaal
durfde open staan.
vrijdag 10 januari 2025
Een hoekje
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
In een schriftje
In een schriftje met blauwe lijntjes en een dwarse rode schreef ze luttele woordjes die haar heel fijntjes meer inzicht boden in het verdr...
-
Was ik een rivier dan hoefde ik maar te stromen van diep in de bergen tot aan de volle zee Maar nee, ik ben dier Vol twijfels en vrij van ...
-
Natuurlijk zullen jullie wel veel erven veel van wat ik bij leven heb gegeven en wat niet samen met mij zal sterven maar in jullie zal ver...
-
Ze zitten er verloren en helemaal niet op hun plaats Hun ouders willen dat niet horen Ook al presteren ze ondermaats Ze moeten in zichzelf...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten