In een schriftje

 In een schriftje met blauwe lijntjes en een dwarse rode schreef ze luttele woordjes die haar heel fijntjes meer inzicht boden in het verdriet dat zich bij het drogen van de inkt pas echt volop begrijpen liet.

Daar netjes tussen

het rechte blauw

en vanaf het rood

las ik in haperend zwart

wat ze niet zeggen wou

maar zeker weten mocht

na haar dood.

Tragische komedie

 Ze zitten er verloren

en helemaal niet op hun plaats

Hun ouders willen dat niet horen

Ook al presteren ze ondermaats

Ze moeten in zichzelf geloven

Werk hard en het komt goed

Je ziet het vuur in hun ogen doven

edoch het moet, het zal, het moet

Dan wordt de rekening gepresenteerd

Worden ze vriendelijk verzocht te gaan

Tof dat je het toch even hebt geprobeerd

Maar bij deze is de komedie nu gedaan.

Was ik een rivier

 Was ik een rivier

dan hoefde ik maar te stromen

van diep in de bergen

tot aan de volle zee

Maar nee, ik ben dier

Vol twijfels en vrij van dromen

dat zich graag wil verbergen

en geen zin meer heeft in

met de massa mee.

Dus laat me maar hier

aan het water tussen de bomen

die niets van mij vergen

en bij elk vallend blad zeggen:

loslaten is okee.

Erven

 Natuurlijk zullen jullie wel veel erven

veel van wat ik bij leven heb gegeven

en wat niet samen met mij zal sterven

maar in jullie zal verder leven.

Dit zal misschien de pret bederven

maar geen geld of wat ik heb geschreven

Wel het weinige aan wijsheid

dat ik onderweg wist te verwerven

en helaas de vele twijfels

die ik liever niet had doorgegeven.

Gestolen en gevonden

 Het hart

werd gestolen
op een onbewaakt moment
Het was zolang
tot stilzwijgen bevolen
dat het al dat stelen
volledig was ontwend.

Het was op slag verloren
het noorden helemaal kwijt
Maar voelde ook als herboren
na al die niet geleefde tijd.

Dat iemand het wou stelen
tegen alle twijfel in
geeft dit hart kans tot helen
is misschien een nieuw begin.

Ik aard bei haar

 Regen

zo vaak ongelegen
laat ons naar elkaar
toe bewegen
geeft ons de kans
bij elkaar te schuilen
onder een oude paraplu
waar we wedervaren ruilen
en opgaan in het nu.

Huid aan huid
zuigen we gulzig
uit rood fruit
een zuiver geluk en
worden we een regebui
lang voor elkaar
benaderbaar.
Alles voelt zo
eenvoudig en goed
en ik besef daar
met een kinderlijk hart:
Ik aardbei haar

Geluk

 Geluk

is een eigenzinnig dier
dat zijn hartslag
graag verlaagt.
Het wacht tot
diep en mysterieus gefluister
het zacht naar buiten vraagt.
Kwetsbaar en halfnaakt
zoekt het vanuit het nest
wat ontwaken de moeite maakt
wat na al dat vruchteloos proberen
er aan geloof toch nog rest.
Geluk is altijd pril.
Het is een dageraad
die de nacht vergeten
wil.