De dagen zijn kort
De zuchten eerder lang
Overdaad op menig bord
De nasmaak ietwat wrang.
De verlangens zijn gebleven
De tijd raast genadeloos voort
Veel werd onderweg opgegeven
Veel dat bij het mens zijn hoort.
De winter is geen seizoen
Het is duisternis in denken
Vergeten zijn wat je moet doen
en wie jouw vertrouwen schenken.
Het is wachten op de lente.
Ze hield innig van haar
van haar zachtjes mompelen
tot haar razen met het schuim
op de lippen.
Ze hield van kinds af van haar
van haar onpeilbaar blauwgrijze blik
en de belofte van oneindigheid
ver voorbij haar eigen klippen.
Ze hield elk seizoen van haar
van haar komen en gaan
van haar rustgevende onrust
die haar verhindert ook maar
één tel bij wat was stil te staan.
Ze hield levenslang van haar
van haar grote enigma de zee
Eens voorgoed met
ons vasteland klaar
ging ze dan ook
vol vertrouwen
met haar golven mee.
Hij vraagt om bevestiging
altijd pluimen in zijn gat
Maar die eeuwige vertwijfeling
daar heeft zij het mee gehad.
Hij kijkt op anderen neer
denkt zo te groeien in haar ogen
maar zij wil een zelfzekere heer
niet een hoopje onvermogen
Dus scheiden hier de wegen
en gunt ze hem kleinzieligheid
Niets is ooit voor altijd verkregen
Haar hart is hij al veel langer kwijt.
Velen kunnen nu en dan mijn rug op
Bij letterlijk zal ik je proberen dragen.
Bij figuurlijk weeg je echter te licht
en dat kan ik absoluut niet verdragen.
De zon komt niet op
De aarde gaat onder
Wij in en uit het slop
Ordinair en zo bijzonder
Hoop is een soort van leugen
Verzonnen om in te geloven
en zo lang de mens kan heugen
hielp dat onder weer naar boven
Donker wint nooit van licht
De aarde blijft in haar baan
Wat ten gronde werd gericht
zal ook weer op moeten staan.
Onder het mes
luidt de diagnose.
Het zwaard van Damocles
heeft nog niet gekozen
maar het hangt er wel
en dan is snel
voor één keer
niet uit den boze.
De dag voor eindejaar
wetten ze het lemmet
en maken ze jou klaar
voor een ultieme tegenzet
in de hoop door wat
wordt weggenomen
uit te komen
bij gered.
Het snijdt
wonden open
die we samen
hebben gedeeld,
maar dat weerhoudt ons niet
te geloven en te hopen,
dat in 2025 alles
weer netjes zal zijn geheeld.
De wereld werd niet beter
Ook niet na jouw dood
De globe globaal wat heter
Meer volkeren in nood
De mens niet universeler
Ook niet na jouw dood
Geld bleef de grote verdeler
die steeds meer deuren sloot
De toekomst kleurt niet roos
Ook niet na jouw dood
Alles van waarde blijft broos
staat aan vertrappeling bloot
Zelf werd ik ook niet wijzer
Ook niet na jouw dood
M'n dagen eentoniger en grijzer
zonder jou oogt alles veel te groot.
Nietszeggend
Woord na woord
Jaar in jaar uit
Hele bundels vol
altijd maar voort
en steeds
hetzelfde besluit:
Nietszeggend.
Maar heel erg luid.
