Je hoort het krassen

Je hoort het krassen
van machteloosheid 
op haar arm,
de stemloze kreten
die ze slaakt.
Hoewel erg jong
haast nog nestwarm
lijkt het alsof ze
niet meer voorbij
zichzelf raakt. 

Ze luistert naar haar vragen
en de zelf gestelde eisen
die de slaap overstemmen.
Ze wil zichzelf terug
aan de oppervlakte hijsen
of op zijn minst de onrust
kunnen temmen.

Ze roept met pillen
om aandacht en het onheil
over zich af.
Ze geeft uit woede
om haar falen
zichzelf de zwaarst
mogelijke straf.