Geschreven

 Als een ruimtevaarder
met navelstreng
tolt hij laveloos
door het vruchtwater
los van alle zwaartekracht.

Op ideale temperatuur gebracht
om zich zorgeloos te delen
tot een mens, tot de wens
van zij die geduldig
op zijn verschijnen wacht.

Hij luistert naar haar hartslag
naar het ritme van het leven
dat ongefilterd wordt doorgegeven
en hem kan maken of breken
in amper 40 luttele weken.

Vandaag voedde ze hem plots
met een golf van intens verdriet
en wat hij daarmee
aan moet weet hij nog niet
maar zoals alles wat er voor kwam
staat nu ook dit voor het leven
ergens in hem geschreven.

Je hoort het krassen

Je hoort het krassen
van machteloosheid 
op haar arm,
de stemloze kreten
die ze slaakt.
Hoewel erg jong
haast nog nestwarm
lijkt het alsof ze
niet meer voorbij
zichzelf raakt. 

Ze luistert naar haar vragen
en de zelf gestelde eisen
die de slaap overstemmen.
Ze wil zichzelf terug
aan de oppervlakte hijsen
of op zijn minst de onrust
kunnen temmen.

Ze roept met pillen
om aandacht en het onheil
over zich af.
Ze geeft uit woede
om haar falen
zichzelf de zwaarst
mogelijke straf.

Parfum van geborgenheid

Er zijn
zoveel geuren
die nog zeuren, vleugjes
vervlogen van een 
bewogen kindertijd.

De geur van betterfood,
wasco's en frisgewassen
beddengoed dat altijd
verloor in de bedplasstrijd.

De geur van natte hond
kalichenhout losjes in
de mond en een brommer
die door een mistige,
winterochtend rijdt.

De geur waarin gevoel
zit vervat, houdt levenslang
vast wat je ogenschijnlijk vergat
en opent poorten doorheen
de tijd. Een melancholisch
parfum van geborgenheid.

Oud genoeg

 Ondertussen ben ik oud genoeg
om weer jong te willen zijn.
Iets waar ik voorheen zelden om vroeg
want opgroeien kent ook zijn eigen pijn.

Maar als dat zou betekenen
jong zijn in de wereld van vandaag
dan hoeft u op mij niet te rekenen
Er is nu zoveel dat ik niet verdraag.

Ik mis de verveling en burgerlijkheid
de grenzen die mijn wereld klein hielden
De eenvoud van denken en de traagheid
die we onderweg zo grondig vernielden

Ik mis de mensen die mij omringden
en het geloof dat alles goed zou komen
het zoeken met het idee te zullen  vinden
en hoe we daar toen vrolijk onwetend 
onze tijd voor hebben genomen.

Marianne Faithfull

 Marianne had vertrouwen
in tranen die vergleden
en zong zo van die liedjes
die je vanbinnen huiveren deden

Over vervlogen vrouwendromen
en helden die we graag vergeten
Maar om tot die parels te komen
heeft ze zelf vaak erg diep gezeten.

Een engel tussen rollende stenen
die finaal haar eigen stem vond
Nu is ze richting Parijs verdwenen
en rijdt er in haar sportwagen rond.

Wagon weg

 Plots blijk ik de laatste wagon
van een eens onuitputtelijke trein
waarvan ik zo naïef had gedacht
altijd een onderdeel te zullen zijn.
Maar onderweg verloor ik echter
wagon na wagon steeds meer terrein
nu is de tijd van afhaken gekomen
en voelt het juist dat ik verdwijn.

Jij bent de zon

 
Jij bent de zon en ik ben de maan
en als een gek ijl ik achter jou aan

Soms zink ik weg
dan scheidt de wereld ons twee
en hoewel jij elders blijft schijnen
draag ik dan duisternis mee

en de ochtend komt te gauw
want dan moet ik door zonder jou

Jij bent zo ver
en de afstand doet pijn
toch ik zal altijd verlangen
jouw spiegel te zijn

maar de ochtend komt te gauw
want dan moet ik door zonder jou

Toch gebeurt het af en toe
dat we als geliefden zijn te zien
dan schuil je ogenschijnlijk moe
onder mij een tel of tien

En wat houd ik jou dan vast
Slechts heel even en het is voorbij
Slechts heel even behoor je mij
waarna je me kust en weer verlaat

Jij bent de zon en ik ben de maan
en bitter glij ik weer bij jou vandaan