Gestolen en gevonden

 Het hart

werd gestolen
op een onbewaakt moment
Het was zolang
tot stilzwijgen bevolen
dat het al dat stelen
volledig was ontwend.

Het was op slag verloren
het noorden helemaal kwijt
Maar voelde ook als herboren
na al die niet geleefde tijd.

Dat iemand het wou stelen
tegen alle twijfel in
geeft dit hart kans tot helen
is misschien een nieuw begin.

Ik aard bei haar

 Regen

zo vaak ongelegen
laat ons naar elkaar
toe bewegen
geeft ons de kans
bij elkaar te schuilen
onder een oude paraplu
waar we wedervaren ruilen
en opgaan in het nu.

Huid aan huid
zuigen we gulzig
uit rood fruit
een zuiver geluk en
worden we een regebui
lang voor elkaar
benaderbaar.
Alles voelt zo
eenvoudig en goed
en ik besef daar
met een kinderlijk hart:
Ik aardbei haar

Geluk

 Geluk

is een eigenzinnig dier
dat zijn hartslag
graag verlaagt.
Het wacht tot
diep en mysterieus gefluister
het zacht naar buiten vraagt.
Kwetsbaar en halfnaakt
zoekt het vanuit het nest
wat ontwaken de moeite maakt
wat na al dat vruchteloos proberen
er aan geloof toch nog rest.
Geluk is altijd pril.
Het is een dageraad
die de nacht vergeten
wil.

Tante Chris 80

 Toen in onze contreien

de wapens eindelijk zwegen
en de vrede terug kon gedijen
hebben een man en vrouw
hun eerste kindje gekregen
dat het leven ten volle zou leven
een meisje dat zeer goed wist
wat ze wel en niet wou
en ja, tante, dan heb ik
het over jou.

In een tijd van de rug rechten,
heropbouwen en aarzelende
vrouwenrechten, leerde je
voor je eigen geluk vechten en
zocht je tussen het in de keuken
met je zus dansen door naar kansen
om de wereld rondom je en het
leven van anderen ten goede
te veranderen.

Eens het nest uitgevlogen
ontwikkelde je het vermogen
om waarden en normen
als hulpvaardigheid en mededogen
die thuis altijd het zwaarst
hadden gewogen te combineren
met je eigen dromen van een
rijkgevuld bestaan met man, kinderen,
kleinkinderen, vrienden, reizen, cultuur
en een sociaal bewogen baan.

 

De jaren zijn vast gevlogen
vol vreugde, wat sleur en
nu en dan een traan want
sommigen die je liefhad
zijn eerder moeten gaan.
Maar die tachtig staat
jou prachtig en doen mij
vermoeden dat het nog lang
niet is gedaan. Blijf het leven
dus ten volle leven en nog
lang aan onze zijde staan.

Wat weet ik toch weinig

 Wat weet ik toch weinig

hoe het anderen vergaat

Of bij wie het leven venijnig

onderhuidse wonden slaat

Ik verbeeld me zoveel fout

en velen houden dat intact

Want alles welbeschouwd

wordt leed liefst afgezwakt

Tenzij even tussen de lippen door

en enkel voor wie het horen wil.

Dan geef ik het oprecht gehoor

Maar maakt dat ook verschil?

Alle reacties:

2Klara Dedeyne en 1 andere persoon

2 opmerkingen

Delen

Als grote meisjes huilen

 Ik kijk in haar ogen

maar heb te diep gekeken
en zie haar voor mijn ogen
in duizend stukjes breken

De tranen wellen op
De woorden vallen weg
In ons beider keel een krop
als ik een hand op haar arm leg

Ik weet niet wat er speelt
of wat haar wankelen doet
Op mijn vraag wat er scheelt,
antwoordt ze: veel, maar het komt goed

Ik kijk haar in de ogen
en lees daar dat ze ’t meent
Iemand zal haar tranen drogen
en helpen dragen waarvoor ze weent.

Tussen klaprozen en koren

 Tussen klaprozen en koren

vertelt de wind aan het kind
wat de wereld niet wil horen
wat het niet de moeite vindt

Tussen klaprozen en koren
ruist in het heden een verleden
van toen wij nog niet geboren
mensen eeuwen hetzelfde deden

Tussen klaprozen en koren
zit een aloud geheim verborgen
dat we in onze haast zijn verloren
de droom van een beter morgen