Tenzij je 't kan breken

Ze brak zijn hart in twee 

liet hem een helft
en nam de andere

met zich mee.

Met een half hart
en diep gemis
zocht hij verward
naar betekenis.

Hij bleef hopen

en zij voorgoed weg.

Hij bleef lopen
levenslang onderweg.

Toen het halve hart
ophield met slaan
volgde de andere helft
daar niet ver vandaan.

Zij had altijd geweten
en dat was waarheid gebleken
een hart blijft zelden trouw
tenzij je 't kan breken.

In tegenstrijd

 Oude liedjes
uit een vervlogen tijd
over madeliefjes, vergeet-me-nietjes
en kinderlijke onbevangenheid.

Of vergeten flauwe mopjes
vaak verborgen aangebrand
De mens klein maar in zijn nopjes
en de toekomst aan zijn kant.

De eenvoud van zo'n leven
dat aan kleine gelukjes was gewijd
zit in die mopjes en liedjes
nog verweven
maar is met alles van vandaag
in tegenstrijd.

Vrij om weg te gaan

 Eigenlijk 
maar hou het stil
is er niemand
die echt wat van jou wil.

Ze doen wel eens alsof
want ja, het oogt behoorlijk grof
rechtuit te laten blijken
dat met jou te kennen
geen eer valt op te strijken.

Je bent een tikje vreemd
past helemaal nergens bij
Zo'n oude man, wat ontheemd
uit een tijd reeds lang voorbij

En tja, van goede wil
maar daar heeft niemand echt wat aan
Aanvaard dus en wees nu stil
en voel je vooral vrij om weg te gaan.

Mantel der liefde

De mantel der liefde

verwarmt en verhult

bezit binnenzakken
vol geduld en past 

velen in het begin.

Maar als hij

met de jaren 
rafelt en gaten

gaat vergaren
vult de binnenzak
zich bij velen 

met ongeduld en bezwaren
Dan komt de mot erin.

Als de mantel
niet meer past

omdat de liefde

is aangetast
heeft hem blijven dragen
geen enkele zin.

Een laagje vernis

 Als ik me niet vergis
waren het een laagje vernis
wat glans en wat pluimen
die het schuimen van razernij
en de kleine stap naar barbarij
moesten zien te voorkomen.

Ware woorden en wetten
moesten beletten dat het beest
gehaat en bevreesd zich los
zou scheuren van de rede 
en in het zo moeizame bereikte
heden terug nodeloos bloed zou 
laten stromen.

Maar diep in ons staat gegrift
dat drift onze natuur blijft
en brute kracht zich in
de handen wrijft als we
achteloos menen iemand
de macht te mogen verlenen
die juist herademt bij
het verwelkomen
van oude demonen.

Wij houden netjes onze mond

Van machteloos
naar onverschillig
gewillig als een kudde
die naar de stal wordt gebracht.

Zo kauwen en herkauwen ze
wat hen wordt voorgezet
en willen zelfs niet weten
wat morgen op hen wacht

want ze hebben niets te kiezen
de wereld is hen te groot
als ze zich daarin zouden verliezen
raken ze zelf in ademnood

Het is dus beter niet te kijken
niet te willen weten wat er komt
Die tijd zal vanzelf wel verstrijken
Wij houden netjes onze mond.

Omnivoor

 Dagen koud en donker
zo trekt januari richting eind
in mijmering verzonken
Bijna niets nog afgelijnd

Het licht oogt moe en vaal
Rust op de vensterbank
Geen zin in een verhaal
Vage beelden zonder klank

De tijd tikt echter door
die wacht niet op de zon
De mist, die stille omnivoor
at de koude, donkere dagen
waarvan geen enkele echt begon.