In een schriftje

 In een schriftje met blauwe lijntjes en een dwarse rode schreef ze luttele woordjes die haar heel fijntjes meer inzicht boden in het verdriet dat zich bij het drogen van de inkt pas echt volop begrijpen liet.

Daar netjes tussen

het rechte blauw

en vanaf het rood

las ik in haperend zwart

wat ze niet zeggen wou

maar zeker weten mocht

na haar dood.

Tragische komedie

 Ze zitten er verloren

en helemaal niet op hun plaats

Hun ouders willen dat niet horen

Ook al presteren ze ondermaats

Ze moeten in zichzelf geloven

Werk hard en het komt goed

Je ziet het vuur in hun ogen doven

edoch het moet, het zal, het moet

Dan wordt de rekening gepresenteerd

Worden ze vriendelijk verzocht te gaan

Tof dat je het toch even hebt geprobeerd

Maar bij deze is de komedie nu gedaan.

Was ik een rivier

 Was ik een rivier

dan hoefde ik maar te stromen

van diep in de bergen

tot aan de volle zee

Maar nee, ik ben dier

Vol twijfels en vrij van dromen

dat zich graag wil verbergen

en geen zin meer heeft in

met de massa mee.

Dus laat me maar hier

aan het water tussen de bomen

die niets van mij vergen

en bij elk vallend blad zeggen:

loslaten is okee.

Erven

 Natuurlijk zullen jullie wel veel erven

veel van wat ik bij leven heb gegeven

en wat niet samen met mij zal sterven

maar in jullie zal verder leven.

Dit zal misschien de pret bederven

maar geen geld of wat ik heb geschreven

Wel het weinige aan wijsheid

dat ik onderweg wist te verwerven

en helaas de vele twijfels

die ik liever niet had doorgegeven.

Gestolen en gevonden

 Het hart

werd gestolen
op een onbewaakt moment
Het was zolang
tot stilzwijgen bevolen
dat het al dat stelen
volledig was ontwend.

Het was op slag verloren
het noorden helemaal kwijt
Maar voelde ook als herboren
na al die niet geleefde tijd.

Dat iemand het wou stelen
tegen alle twijfel in
geeft dit hart kans tot helen
is misschien een nieuw begin.

Ik aard bei haar

 Regen

zo vaak ongelegen
laat ons naar elkaar
toe bewegen
geeft ons de kans
bij elkaar te schuilen
onder een oude paraplu
waar we wedervaren ruilen
en opgaan in het nu.

Huid aan huid
zuigen we gulzig
uit rood fruit
een zuiver geluk en
worden we een regebui
lang voor elkaar
benaderbaar.
Alles voelt zo
eenvoudig en goed
en ik besef daar
met een kinderlijk hart:
Ik aardbei haar

Geluk

 Geluk

is een eigenzinnig dier
dat zijn hartslag
graag verlaagt.
Het wacht tot
diep en mysterieus gefluister
het zacht naar buiten vraagt.
Kwetsbaar en halfnaakt
zoekt het vanuit het nest
wat ontwaken de moeite maakt
wat na al dat vruchteloos proberen
er aan geloof toch nog rest.
Geluk is altijd pril.
Het is een dageraad
die de nacht vergeten
wil.

Tante Chris 80

 Toen in onze contreien

de wapens eindelijk zwegen
en de vrede terug kon gedijen
hebben een man en vrouw
hun eerste kindje gekregen
dat het leven ten volle zou leven
een meisje dat zeer goed wist
wat ze wel en niet wou
en ja, tante, dan heb ik
het over jou.

In een tijd van de rug rechten,
heropbouwen en aarzelende
vrouwenrechten, leerde je
voor je eigen geluk vechten en
zocht je tussen het in de keuken
met je zus dansen door naar kansen
om de wereld rondom je en het
leven van anderen ten goede
te veranderen.

Eens het nest uitgevlogen
ontwikkelde je het vermogen
om waarden en normen
als hulpvaardigheid en mededogen
die thuis altijd het zwaarst
hadden gewogen te combineren
met je eigen dromen van een
rijkgevuld bestaan met man, kinderen,
kleinkinderen, vrienden, reizen, cultuur
en een sociaal bewogen baan.

 

De jaren zijn vast gevlogen
vol vreugde, wat sleur en
nu en dan een traan want
sommigen die je liefhad
zijn eerder moeten gaan.
Maar die tachtig staat
jou prachtig en doen mij
vermoeden dat het nog lang
niet is gedaan. Blijf het leven
dus ten volle leven en nog
lang aan onze zijde staan.

Wat weet ik toch weinig

 Wat weet ik toch weinig

hoe het anderen vergaat

Of bij wie het leven venijnig

onderhuidse wonden slaat

Ik verbeeld me zoveel fout

en velen houden dat intact

Want alles welbeschouwd

wordt leed liefst afgezwakt

Tenzij even tussen de lippen door

en enkel voor wie het horen wil.

Dan geef ik het oprecht gehoor

Maar maakt dat ook verschil?

Alle reacties:

2Klara Dedeyne en 1 andere persoon

2 opmerkingen

Delen

Als grote meisjes huilen

 Ik kijk in haar ogen

maar heb te diep gekeken
en zie haar voor mijn ogen
in duizend stukjes breken

De tranen wellen op
De woorden vallen weg
In ons beider keel een krop
als ik een hand op haar arm leg

Ik weet niet wat er speelt
of wat haar wankelen doet
Op mijn vraag wat er scheelt,
antwoordt ze: veel, maar het komt goed

Ik kijk haar in de ogen
en lees daar dat ze ’t meent
Iemand zal haar tranen drogen
en helpen dragen waarvoor ze weent.

Tussen klaprozen en koren

 Tussen klaprozen en koren

vertelt de wind aan het kind
wat de wereld niet wil horen
wat het niet de moeite vindt

Tussen klaprozen en koren
ruist in het heden een verleden
van toen wij nog niet geboren
mensen eeuwen hetzelfde deden

Tussen klaprozen en koren
zit een aloud geheim verborgen
dat we in onze haast zijn verloren
de droom van een beter morgen

Ik dwing

 Ik dwing mezelf te kijken naar wat er daar gebeurt naar de veel te jonge lijken die aan stukken zijn gescheurd.

Ik dwing mezelf te luisteren

naar het eeuwige gezaag

over het moderne lijden

genaamd: wat eten we vandaag?

Ik dwing mezelf elke ochtend

om positief op te staan

om te dragen en te verdragen

tot ik mag slapen gaan.

Ik dwing mezelf te geloven

dat het ooit wel beteren zal

dan kom ik mezelf weer te boven

en kruipt de wereld uit zijn dal

Ik dwing mezelf

zoveel als ik maar kan

want eerlijk, gewoon vanzelf,

dat komt er even niet meer van.

Diepgang van een plonsbad

 Met de diepgang
van een plonsbad
en wat kinderlijke rijmelarij
won vandaag een chatbot
het van de Coninck en Komrij

Die laatsten zijn onbegrijpelijk
in een taal overduidelijk machinaal
Maar het uitgebraakte schrijven
van Chat GPT
werd door de 5de jaars ervaren
als diepmenseliijke poëzie.

Wordt AI alsmaar beter
of wij wat minder mens?
Op het vlak van poëzie
hebben mijn leerlingen
alvast geen last
van enige ondergrens.

Er zijn mensen

 Er zijn mensen
die slechte dingen doen
los van een geweten
vrij van elk fatsoen.

Er zijn mensen
-ook zonder fatsoen-
die dat heel goed weten
maar hen braafjes laten doen

Het zijn mensen
die het lijden
van anderen wensen
en die ik daarom liever
niet langer mensen
noem.

Uitgedoofd

 Er zijn zo van die leerlingen
die zelden doen wat hoort
Maar raak je aan hun punten
dan schreeuwen ze als vermoord.

De schuld ligt dan bij jou
Je moet dit en dringend dat
Ze schrijven jou de regels voor
omdat ze nooit grenzen hebben gehad

Ze hebben ook altijd een excuus
en jij bent de dwaas die het gelooft
Als je maar genoeg zo'n leerlingen hebt
raakt elk heilig vuur vanzelf uitgedoofd.

Iedereen naar huis

Een meisje draagt haar pop
Haar pop draagt een vlag
van een volk dat non-stop
kreunt onder vreemd gezag.

Ze zou zo graag gaan spelen
zoals de kindjes van haar klas
die de schoolbank met haar delen
maar nog nooit hoorden van Hamas.

Ze wandelt onder een loden zon
voor meisjes hier ver vandaan
Maar ze wou dat ze naar huis kon
Dat iedereen naar huis kan gaan.

Moeder voor het leven

 Moeder ben je
voor het leven
en voor het leven
aan wie je leven
hebt gegeven.

Ook al ben je nu al even
elders heen gedreven
de moeder die je was
blijft als een kracht
in elk van ons verweven.

Bedankt. Voor het leven.

Geen schone lei

 Het erge met de mensheid is
er bestaat geen schone lei
Er is enkel maar geschiedenis
en elke dag komt er wat bij

Het leed de ene eens aangedaan
daarvoor zal ooit iemand boeten
Vergeving staat nooit bovenaan
liever graven om te gaan groeten

Dus nog één keer oorlog voeren
is de grootste dwaasheid die bestaat
Geschiedenis kan je de mond niet snoeren
en het zaait voor morgen nieuwe haat.

Schoentje

 Telkens ben ik weer verrast
als mijn schoentje een ander
overduidelijk niet past.

Ogenschijnlijk wel mijn maat
en veelal van hetzelfde gedacht
maar als blijkt waar het echt op staat
is dat niet wat ik had verwacht.

Dan gaat het schoentje knellen
Dan loopt alles ineens wat stroef
Ik hoef niemand iets te vertellen
toch is het bitter wat ik dan proef.

Geen zin om in thuis te komen

Woorden van onmacht en woede
ze blijven nu al weken stromen
maar ze vinden geen zin meer
om alsnog in thuis te komen.

Alles is gezegd en er is gezwegen
omdat dat nu eenmaal wordt verwacht
de rede heeft geen overhand gekregen
want dat zou vreten aan zijn macht.

Maar onderhuids kruipt het voort
als een koortsige uitslaande brand
Die ene smeekbede werd gesmoord
maar elders loopt het alweer
verder uit de hand.