Geluk

 Geluk

is een eigenzinnig dier
dat zijn hartslag
graag verlaagt.
Het wacht tot
diep en mysterieus gefluister
het zacht naar buiten vraagt.
Kwetsbaar en halfnaakt
zoekt het vanuit het nest
wat ontwaken de moeite maakt
wat na al dat vruchteloos proberen
er aan geloof toch nog rest.
Geluk is altijd pril.
Het is een dageraad
die de nacht vergeten
wil.

Tante Chris 80

 Toen in onze contreien

de wapens eindelijk zwegen
en de vrede terug kon gedijen
hebben een man en vrouw
hun eerste kindje gekregen
dat het leven ten volle zou leven
een meisje dat zeer goed wist
wat ze wel en niet wou
en ja, tante, dan heb ik
het over jou.

In een tijd van de rug rechten,
heropbouwen en aarzelende
vrouwenrechten, leerde je
voor je eigen geluk vechten en
zocht je tussen het in de keuken
met je zus dansen door naar kansen
om de wereld rondom je en het
leven van anderen ten goede
te veranderen.

Eens het nest uitgevlogen
ontwikkelde je het vermogen
om waarden en normen
als hulpvaardigheid en mededogen
die thuis altijd het zwaarst
hadden gewogen te combineren
met je eigen dromen van een
rijkgevuld bestaan met man, kinderen,
kleinkinderen, vrienden, reizen, cultuur
en een sociaal bewogen baan.

 

De jaren zijn vast gevlogen
vol vreugde, wat sleur en
nu en dan een traan want
sommigen die je liefhad
zijn eerder moeten gaan.
Maar die tachtig staat
jou prachtig en doen mij
vermoeden dat het nog lang
niet is gedaan. Blijf het leven
dus ten volle leven en nog
lang aan onze zijde staan.

Wat weet ik toch weinig

 Wat weet ik toch weinig

hoe het anderen vergaat

Of bij wie het leven venijnig

onderhuidse wonden slaat

Ik verbeeld me zoveel fout

en velen houden dat intact

Want alles welbeschouwd

wordt leed liefst afgezwakt

Tenzij even tussen de lippen door

en enkel voor wie het horen wil.

Dan geef ik het oprecht gehoor

Maar maakt dat ook verschil?

Alle reacties:

2Klara Dedeyne en 1 andere persoon

2 opmerkingen

Delen

Als grote meisjes huilen

 Ik kijk in haar ogen

maar heb te diep gekeken
en zie haar voor mijn ogen
in duizend stukjes breken

De tranen wellen op
De woorden vallen weg
In ons beider keel een krop
als ik een hand op haar arm leg

Ik weet niet wat er speelt
of wat haar wankelen doet
Op mijn vraag wat er scheelt,
antwoordt ze: veel, maar het komt goed

Ik kijk haar in de ogen
en lees daar dat ze ’t meent
Iemand zal haar tranen drogen
en helpen dragen waarvoor ze weent.

Tussen klaprozen en koren

 Tussen klaprozen en koren

vertelt de wind aan het kind
wat de wereld niet wil horen
wat het niet de moeite vindt

Tussen klaprozen en koren
ruist in het heden een verleden
van toen wij nog niet geboren
mensen eeuwen hetzelfde deden

Tussen klaprozen en koren
zit een aloud geheim verborgen
dat we in onze haast zijn verloren
de droom van een beter morgen

Ik dwing

 Ik dwing mezelf te kijken naar wat er daar gebeurt naar de veel te jonge lijken die aan stukken zijn gescheurd.

Ik dwing mezelf te luisteren

naar het eeuwige gezaag

over het moderne lijden

genaamd: wat eten we vandaag?

Ik dwing mezelf elke ochtend

om positief op te staan

om te dragen en te verdragen

tot ik mag slapen gaan.

Ik dwing mezelf te geloven

dat het ooit wel beteren zal

dan kom ik mezelf weer te boven

en kruipt de wereld uit zijn dal

Ik dwing mezelf

zoveel als ik maar kan

want eerlijk, gewoon vanzelf,

dat komt er even niet meer van.

Diepgang van een plonsbad

 Met de diepgang
van een plonsbad
en wat kinderlijke rijmelarij
won vandaag een chatbot
het van de Coninck en Komrij

Die laatsten zijn onbegrijpelijk
in een taal overduidelijk machinaal
Maar het uitgebraakte schrijven
van Chat GPT
werd door de 5de jaars ervaren
als diepmenseliijke poëzie.

Wordt AI alsmaar beter
of wij wat minder mens?
Op het vlak van poëzie
hebben mijn leerlingen
alvast geen last
van enige ondergrens.